Banki są instytucjami zaufania publicznego, gdyż przyjmują pieniądze od obywateli i przedsiębiorstw – tych wszystkich, którzy w danym okresie mają nadwyżki pieniędzy. Jednym z głównych ich zadań jest znalezienie innych obywateli i przedsiębiorstw – tych, którzy cierpią na brak pieniędzy i chcą je pożyczyć.

Sztuka polega na tym, aby nie pożyczać każdemu, kto tego pragnie, lecz tylko tym, którzy zwrócą kredyty w terminie. Dlatego banki dużą wagę przywiązują do kontroli tak zwanego ryzyka kredytowego. Kredyt może dostać osoba bądź firma dla banku wiarygodna, mająca – mówiąc żargonem bankowym – tak zwaną zdolność kredytową.
W przypadku dużych kredytów dla przedsiębiorstw, banki oceniają zarówno stan finansów oraz perspektywy danego przedsiębiorstwa, jak i dany projekt, na który ma być przeznaczony kredyt. Takich szczegółowych analiz – zwykle kosztownych – nie da się (nie opłaca się) przeprowadzać w przypadku drobniejszych kredytów dla klientów indywidualnych.

Dlatego w tej dziedzinie banki wypracowały inne metody oceny wiarygodności klientów.

Podstawową metodą jest sprawdzanie historii kredytowej osoby starającej się o kredyt. Każdy bank (także każda spółdzielcza kasa oszczędnościowo – kredytowa) dostarcza informacji o każdym swoim kredytobiorcy do specjalnego Biura Informacji Kredytowej i przy udzielaniu kredytu uzyskuje stamtąd w ciągu kilkudziesięciu minut informację o tym, jak w przeszłości spłacaliśmy wszystkie zaciągnięte kredyty (także z kart kredytowych).

W ten sposób banki badają rzetelność swoich przyszłych kredytobiorców.

Badaniu zdolności do spłaty kolejnego kredytu służą specjalne procedury badania zdolności kredytowej. Bank może stosować np system oceny punktowej. W tym systemie suma punktów powyżej określonego pułapu zwykle ma decydujący ma wpływ na decyzję kredytową. Mniejsza liczba punktów oznacza zmniejszenie nam limitu kredytu, konieczność przedstawienia dodatkowych zabezpieczeń (np. poręczeń), a brak limitu punktów może oznaczać odmowę przyznania kredytu.