Joint Venture

Pod tym pojęciem rozumieć należy wspólne przedsięwzięcie o charakterze kapitałowym, którego uczestnikami są dwa lub więcej podmioty gospodarcze, zaś realizacja tego przedsięwzięcia odbywa się w ramach utworzonego w tym celu podmiotu gospodarczego.

Joint Venture może mieć najróżniejsze cele. Może to być na przykład sprzedaż produktów jednego z podmiotów uczestniczących w przedsięwzięciu, wytwarzanie określonych produktów lub realizacja poszczególnych etapów procesu ich wytwarzania czy budowa sieci sprzedaży.

Uczestnicy tego przedsięwzięcia liczą, że wspólnie osiągną określone korzyści – na przykład podzielą się ryzykiem finansowym oraz kosztami, uzyskają - dzięki bardziej zaawansowanemu partnerowi - dostęp do nowoczesnych technologii, badań i know-how, poszerzą sieć sprzedaży, wejdą ze swymi produktami na rynek partnera. Joint Venture nie należy do prostych form współpracy na rynku i może rodzić wiele trudności we współpracy między partnerami, dlatego nie warto tworzyć go z przypadkowym partnerem biznesowym. Taką formę współpracy chętnie wybierają duże podmioty gospodarcze, które poprzez wspólne przedsięwzięcie gospodarcze chcą wykorzystać efekt synergii wynikającej z połączenia kapitału ludzkiego i zasobów finansowych, technologicznych i know-how dwóch lub więcej firm. Przykładem istniejących joint venture na rynku światowym są Sony Ericsson lub Fujitsu Siemens Computers.

W Polsce pojęcie to odnosiło się ponadto do przedsięwzięć, w których część kapitału zakładowego (założycielskiego) wnosił zagraniczny wspólnik. Ten rodzaj firm był od momentu pojawienia się na rynku polskim pod koniec lat 80-tych XX w. traktowany nieco odmiennie od firm, w których kapitał był wyłącznie krajowy. Takie joint venture mogły liczyć między innymi na dodatkowe ulgi i korzyści podatkowe. W ten sposób rząd chciał przyciągnąć inwestorów zagranicznych do Polski.

Junk bonds

Termin ten został użyty po raz pierwszy w latach 60-tych XX wieku i jest żargonowym określeniem obligacji emitowanych przez firmy o słabej kondycji finansowej lub niskiej wiarygodności – inaczej, dosłownie tłumacząc są to tzw. obligacje śmieciowe. Firmy emitujące te obligacje mają zazwyczaj niskie oceny ratingowe, np. agencja Fitch Rating przyznaje im wartości od BB do D.

Obligacje śmieciowe charakteryzują się zazwyczaj wyższym oprocentowaniem (nawet o kilka procent) niż obligacje skarbowe, ale z ich nabyciem wiąże się wysokie ryzyko. Ponieważ firmy takie obiecują zapłacić więcej za nabycie ich instrumentów dłużnych, istnieje niebezpieczeństwo, że płacone przez nie wysokie odsetki spowodują utratę płynności finansowej emitenta. Stąd też obligacje śmieciowe zazwyczaj posiadają odroczony termin płatności, który rośnie w miarę upływu czasu i nie zaburza płynności finansowej firmy. 

Mimo dużego poziomu ryzyka obligacje śmieciowe cieszą się powodzeniem inwestorów. W latach 80-tych powstała nawet teoria zdywersyfikowanego portfela obligacji śmieciowych, która wykazywała, że odpowiednio skonstruowany portfel obligacji śmieciowych przynosi o wiele większe zyski niż tradycyjne portfele, nawet po uwzględnieniu kosztów bankructwa i niewypłacalności części dłużników. Koncepcja okazała się na tyle przekonująca dla inwestorów, że w ciągu zaledwie kilku lat, rynek emisji pierwotnej obligacji śmieciowych wzrósł kilkudziesięciokrotnie.