Wskaźnik ubankowienia

Jest to pojęcie opisujące stopień korzystania z usług bankowych przez społeczeństwo. Z różnych badań prowadzonych przez instytucje badawcze, banki oraz ośrodki badania opinii publicznej wynika, że w Polsce (2006-2007) z usług bankowych korzysta jedynie ok. 50-60 procent dorosłej populacji. Z dorocznego badania Audyt Bankowości Detalicznej prowadzonego przez firmę badawczą Pentor wynika, że wskaźnik ten co roku nieznacznie rośnie, co jest efektem przyrostu klientów banków w wyniku zwiększonego zapotrzebowania na kredyty. O wskaźniku ubankowienia możemy również mówić w węższym znaczeniu, mierząc odsetek dorosłej populacji posiadającej rachunek bankowy. Z badań wynika, że konto w banku posiada mniej niż połowa dorosłych Polaków (2007).

Poziom ubankowienia społeczeństwa ma również duży związek z dostępnością do usług bankowych. Z danych Związku Banków Polskich (2006) wynika, że w Polsce na każdy milion mieszkańców przypadają 133 punkty bankowe, co w porównaniu z innymi krajami Unii Europejskiej jest wciąż słabym wynikiem. Czechy mają ich ok. 175, Węgry – 303, a Hiszpania ponad 950. Z punktu widzenia klienta, im większa liczba placówek bankowych, tym lepszy dostęp do usług finansowych.

Wskaźnik ubankowienia może być również mierzony jako relacja aktywów sektora bankowego do Produktu Krajowego Brutto. Według firmy badawczej Deloitte w Polsce aktywa sektora bankowego w 2005 roku stanowiły 62,5% PKB w porównaniu do 265,3% w obszarze euro.

Wynik finansowy

Jest to pojęcie z zakresu rachunkowości, które oznacza wyrażoną w jednostkach pieniężnych różnicę pomiędzy przychodami i kosztami danego podmiotu gospodarczego będącą rezultatem prowadzenia działalności gospodarczej w danym okresie sprawozdawczym. Wynik finansowy jest dobrym miernikiem sytuacji finansowej przedsiębiorstwa i jest często wykorzystywany do prognozowania w nim przyszłych przepływów pieniężnych.

Wynik finansowy to w gruncie rzeczy porównanie dwóch strumieni zasobów: wpływających do przedsiębiorstwa, które są zużywane w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej (koszty) oraz wypływających z przedsiębiorstwa (sprzedaż wartości materialnych i niematerialnych) i otrzymywanych z tego tytułu środków pieniężnych lub wierzytelności (przychody). Wynik finansowy może być wielkością dodatnią (zysk) lub ujemną (strata).

Można wyróżnić następujące rodzaje wyniku finansowego:

• ze sprzedaży – wynik finansowy rozumiany jako różnica pomiędzy wielkością przychodów ze sprzedaży i kosztami osiągnięcia tych przychodów;
• z działalności operacyjnej – to wynik finansowy ze sprzedaży uwzględniający również inne przychody i koszty operacyjne, które nie wynikały z podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorstwa;
• z działalności gospodarczej brutto – wynik finansowy, który uwzględnia skutki operacji finansowych przedsiębiorstwa znajdujące odzwierciedlenie w przychodach i kosztach finansowych (np. w wyniku wypłaty dywidendy, z tytułu odsetek, zysku z inwestycji, różnic kursowych, itp.);
• brutto – to wynik finansowy z działalności gospodarczej brutto skorygowany o zyski i straty nadzwyczajne;
• netto – to wynik finansowy brutto po odliczeniu od niego należnych zobowiązań z tytułu podatku dochodowego.

W Polsce wynik finansowy przedsiębiorstwa obliczony na podstawie bilansu tworzonego zgodnie z Ustawą o Rachunkowości stanowi podstawę naliczania podatków, a w przypadku spółek akcyjnych podstawę obliczenia stopy dywidendy.