Alokacja składki

Pojęcie to wiąże się z dokonywanymi przez nas inwestycjami, na przykład w fundusz emerytalny lub fundusze inwestycyjne. Opisuje tą część wpłacanej do funduszu kwoty, która będzie inwestowana i dzięki której mamy możliwość powiększania naszego majątku.

1 stycznia 1999 r. wprowadzono w Polsce nowy system emerytalny, w którym połączono dotychczasowy model repartycyjny finansowania emerytur (tzw. I filar) z kapitałowym (tzw. II i III filar). W tym drugim modelu systemu emerytalnego każdy z nas sam oszczędza na swoją emeryturę. Wysokość przyszłej emerytury uzależniona będzie od wysokości sumy opłaconych składek ubezpieczenia emerytalnego, stażu pracy i efektywności inwestowania środków zgromadzonych w otwartych funduszach emerytalnych (OFE).

Jeżeli zatem wykupiliśmy obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne w jednym z otwartych funduszy emerytalnych, to zgodnie z polskim prawem i na podstawie zawartej umowy z zarządzającym tym funduszem powszechnym towarzystwem emerytalnym (PTE), od comiesięcznej wpłaty części naszych zarobków (składki), dokonywanej do funduszu emerytalnego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), pobierana jest prowizja – zarówno przez ZUS, jak i PTE. Od naszej składki odejmuje się również opłaty na rzecz banku oraz domów maklerskich, które obsługują dany fundusz emerytalny. Kwota, która pozostanie po odjęciu prowizji i opłat to właśnie alokowana część składki, zaś wysokość tej części składki wyrażona w procentach to alokacja składki. Oczywiście im wyższa alokacja składki, tym korzystniej dla nas. Oceniając oferty otwartych funduszy emerytalnych trzeba zatem zwracać uwagę na deklarowaną wysokość alokowanej składki klientów PTE.

Pojęcie to używa się często także w sytuacji, gdy inwestujemy środki w fundusze inwestycyjne wybierając równocześnie kilka funduszy o różnej polityce inwestycyjnej. W tym znaczeniu alokacją składki będzie procentowe określenie części składki inwestowanej w każdym z wybranych przez nas funduszy.

Amortyzacja

Amortyzacja oznacza rozłożenie wartości na pewien okres. Mówi się czasem o amortyzacji kredytu (myśląc o rozłożeniu jego spłaty na ustalony w umowie czas), ale najczęściej pojęcie to odnosi się do amortyzacji księgowej. W tym znaczeniu amortyzacja jest to proces utraty wartości majątku trwałego wskutek jego eksploatacji - zużycia fizycznego lub ekonomicznego (np. w wyniku postępu technicznego).

Amortyzacja służy przypisaniu ceny nabycia lub kosztu wytworzenia środka trwałego lub wartości niematerialnej czy prawnej do całego okresu ekonomicznej użyteczności tego składnika majątku. Poprzez amortyzację nakłady na zakup czy wytworzenie środka trwałego są stopniowo zaliczane w koszty poszczególnych okresów, co pozwala (przynajmniej teoretycznie) zgromadzić fundusze na zakup nowych środków trwałych po całkowitym zamortyzowaniu starych. Suma odpisów amortyzacyjnych stanowi umorzenie danego składnika majątku.

Amortyzacji podlegają środki trwałe, wartości niematerialne i prawne, inwestycje w obcych środkach trwałych, budynki, budowle na cudzym gruncie, inne składniki majątku nie stanowiące własności podatnika. Aby spełniały one przesłanki do uznania ich za środki trwałe, ich przewidywany okres użytkowania powinien być dłuższy niż jeden rok, powinny być wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania przedsiębiorcy na podstawie umowy dzierżawy, najmu lub leasingu. Należy pamiętać, że nie wszystkie składniki majątku będą podlegać amortyzacji, nawet jeśli spełniają wyżej opisane przesłanki – np. eksponaty muzealne czy dzieła sztuki.

Polskie prawo określa wiele metod amortyzacji do wyboru przez podatnika. Odpisy amortyzacyjne podatnik może zaliczyć w koszty prowadzonej działalności gospodarczej w ratach miesięcznych, kwartalnych, rocznych.